Κώστας Γεωργουσόπουλος Το 1981, η μεγάλη ελληνίδα τραγωδός Ασπασία Παπαθανασίου, που είχα την ευτυχία να είναι δασκάλα μου, ως βοηθός του μεγάλου Δημήτρη Ροντήρη, αλλά και την ευγνωμοσύνη που αξιώθηκα να ακούσω μεταφράσεις μου από ένα από τα τελειότερα υποκριτικά πρόσωπα του τόπου μας, έπαιξε την «Εκάβη» του Ευριπίδη με…
Tι ακριβώς θέλουμε στην Επίδαυρο; Μία θεατρική… τηλεόραση (νεότερο φρούτο κι αυτό, με την διά τηλεοπτικών σειρών επιδραστικότητα των πρωταγωνιστών), μια εικόνα, έναν «μοντερνισμό» για τον «μοντερνισμό» ή την ουσία του Λόγου; Εκείνου που δίπλα στο Ασκληπιείο της αργολικής γης θεωρούνταν, μέσα στο «ωραιότερο θέατρο του κόσμου», και ως ιαματικός;…
Αν η τέχνη νοσεί, αυτό είναι αποτέλεσμα και όχι αίτιο της κατάντιας μας Κατερίνα Τζωρτζακάκη Ψυχολόγος - Συγγραφέας Πολλά εστί του θυμού φοβερά, πολλά δε και γελοία. Πλούταρχος Η συζήτηση που γίνεται αυτήν την περίοδο για την Επίδαυρο θα μπορούσε να είναι μια καλή αφορμή για προβληματισμό για τη σχέση μας…
Γράφει ο Ξενοφών Μπρουντζάκης από Το Ποντίκι Έχω μια μικρή υποψία ότι ο Ευριπίδης δεν θα αισθανόταν ιδιαίτερα ευτυχής με την «επιδραστικότητα» της «διακειμενικότητας» του «εγκιβωτισμού »! Τι απίθανες λέξεις κι αυτές! Λέξεις με διδακτορικό! Για παράδειγμα, να παίρνει κάποιος την Μήδεια του Ευριπίδη που άντεξε περί τα τρεις χιλιάδες χρόνια στη μορφή που μας παραδόθηκε…
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Την παράσταση δεν την είδα. Ομως κρίνοντας από τη φασαρία που ξεσήκωσαν οι «Σφήκες» σε διασκευή και σκηνοθεσία της Λένας Κιτσοπούλου, μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω για ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί το σύγχρονο θέατρο. Είναι η αλαζονεία του σκηνοθέτη ο οποίος συμπεριφέρεται στα κείμενα σαν να είναι…
ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ Πώς μου ήρθε πρωί-πρωί η σκέψη για τους νέους σκηνοθέτες που κάνουν τα πάντα στο θέατρο για να δείξουν και ν' αποδείξουν την παρουσία τους. Βλέπει κανείς παραστάσεις που βασίζονται στο "τέχνασμα" [και άρα δεν μπορώ να πω ότι είναι τέχνη]. Ίσως να υπάρχει και κάποιο κοινό που…
