ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ Τα έργα του Ζαν Ανούιγ χαρακτηρίζονται από την επικράτηση της μοναξιάς και την αδυναμία επικοινωνίας κι ακόμη διακατέχονται από το αίσθημα της χαμένης αθωότητας και τη μελαγχολία της τρίτης ηλικίας. Στα έργα του που τώρα σπανίως παίζονται, βλέπουμε συνήθως ένα πρόσωπο, μια κεντρική μορφή ή και ένα ζευγάτι…
Η πολιτική διάσταση των «Ευμενίδων» του Αισχύλου (1) Του Δανιήλ Ι. Ιακώβ, περιοδικό Αντί τχ. 299/13-9-1986, σ. 47-49 Για να κατανοήσουμε την αρχαία ελληνική τραγωδία, είτε γενικά είτε στην πολιτική της διάσταση που μας ενδιαφέρει εδώ, ειδικότερα, είναι απαραίτητο να απελευθερωθούμε για λίγο από τις δικές μας θεατρικές εμπειρίες και να λάβουμε…
ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ Την εποχή της Μελίνας είχε έρθει και ο Φρίντριχ Ντίρενματ [Friedrich Dürrenmatt, 5 Ιανουαρίου 1921 - 14 Δεκεμβρίου 1990] στην Αθήνα, όταν η γυναίκα του επρόκειτο να ετοιμάσει για λογαριασμό της γερμανικής τηλεόρασης ένα αφιέρωμα στην ελληνίδα τότε υπουργό Πολιτισμού, με αφορμή τον εορτασμό της Αθήνας ως πολιτιστικής…
Λιάκα Ζωή Στις 5 Οκτωβρίου 1961 ο Τζον Κένεντι γευμάτιζε στο Oβάλ Γραφείο με έναν ξεχωριστό συνδαιτυμόνα. Ο αμερικανός πρόεδρος σε αυτό το δείπνο ζητούσε από τον έλληνα σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη να συμμετέχει σε μια ενημέρωση του αμερικανικού κοινού πάνω στο αρχαίο δράμα. Και δεν ήταν καθόλου τυχαία αυτή η…
Tο πραγματικό είναι το απίθανο (Jacques Lacan) Tο απίθανο είναι λογοτεχνία (Georges Bataille) ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ Με αρκετές επιφυλάξεις θα μπορούσαμε να πούμε ότι το συστηματικό φλερτ του δυτικού θεάτρου με τον μεταμοντερνισμό[1] αρχίζει κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με τους μινιμαλιστές, αμέσως μετά βρίσκει ένθερμους συνεχιστές ανάμεσα στους φίλους των happenings και γενικά τους θιασώτες μιας διαφορετικής αισθητικής,…
ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ Eάν ζητούσαν από κοινό και ειδικούς να κατονομάσουν τον κατ’ εξοχήν “Aμερικανό” συγγραφέα της περιόδου 1910-1945, αρκετοί υποθέτω πως θα κατέληγαν στον Θόρντον Ουάιλντερ (Thornton Wilder, 1897-1975), τον γιο του εκδότη και αργότερα διπλωμάτη και κατόχου διδακτορικού από το Πανεπιστήμιο του Γέηλ, Amos Parker Wilder, ο οποίος θα…
Πηνελόπη Κοψιδά Ο Τζαβαλάς Καρούσος ήταν ο μοναχογιός του δερματέμπορου Πάνου Τζαβαλά και της βονιτσάνας Πολυξένης Ραυτάκη. Γεννήθηκε το 1904 στη Λευκάδα, στην οδό Αγίας Παρασκευής αρ. 4 (τώρα 10), δρόμος που την εποχή εκείνη βρίσκονταν σε ακμή, καθώς εκεί υπήρχαν πολλά εμπορικά καταστήματα, αλλά και το καλλιτεχνικό ξυλουργείο του…
Τόμας Μάγερ* “Το θέατρο συμβαίνει”, μας λέει ο λακωνικός ορισμός της Έρικα Φίσερ-Λίχτε, “όταν υπάρχει ένα πρόσωπο Α που ενσαρκώνει τον Χ, ενώ ο Σ βλέπει”. Στο κλασικό της έργο Semiotik des Theaters (Σημειολογία του θεάτρου) περιορίζει την ισχύ του ορισμού επισημαίνοντας ότι μπορούν να υπάρξουν πολλές έννοιες του θεάτρου,…
ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ ΟΣΟ ΠΕΡΝΟΥΝ τα χρόνια κι όσο πληθαίνουν πίσω μας τα “σβηστά κεράκια”, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε την ευθύνη για ό,τι πιο έντονα μας συνέδεσε στη ζωή, τόσο περισσότερο ανησυχούμε για την εξέλιξη και την προκοπή του. Γι’ αυτό είναι φυσικό για όποιον αγαπά το Θέατρο και εργάσθηκε σ’ αυτόν τον…
ΜΑΡΙΟΣ ΠΛΩΡΙΤΗΣ ΟΤΑΝ πέθανε πρόωρα ο Μπρεχτ στα 58 του χρόνια (14.8.1956), τα θεατρικά του δημιουργήματα παίζονταν αδιάκοπα σ’ όλο τον κόσμο, μελέτες σωρός αναλύανε το έργο του, θεωρίες επί θεωριών σχολίαζαν τις θεωρίες του (Ακόμα και εδώ, είχε φτάσει η μπρεχτομανία, και το συνηθισμένο θεατρικό «αστείο» ήταν: «Κάθε χωριό…
