Ο Μολιέρος διακωμωδεί τις αδυναμίες των ανθρώπων και αυτό με μεγάλη επιτυχία. 400 χρόνια μετά τη γέννησή του ανήκει στους πιο γνωστούς Γάλλους θεατρικούς συγγραφείς. Στην κωμωδία «Ο τσιγγούνης» ο Μολιέρος κοροϊδεύει την απληστία, στον «Ταρτούφο» χλευάζει τους θρησκευόμενους υποκριτές και στον «Αρχοντοχωριάτη» την επιθυμία να θέλει να είναι κανείς…
ΜΑΡΙΟΣ ΠΛΩΡΙΤΗΣ "Ο συγγραφέας που θα ξέρει τον άνθρωπο όπως ο Μπαλζάκ, και το θέατρο όπως ο Σκριμπ, θα είναι ο μεγαλύτερος δραματουργός του κόσμου", έγραφε ένας απ' τους πρωτοπόρους του ρεαλισμού, ο Αλέξανδρος Δουμάς γιός, σχολιάζοντας το έργο του συγγραφέα της "Μονομαχίας γυναικών". Ο δραματουργός αυτός είχε κιόλας γεννηθεί,…
Jan Kott Η ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ για τις πραγματείες και τις μελέτες πάνω στον Άμλετ θ’ αποτελούσε ένα τόμο δυο φορές πιο χοντρό από τον τηλεφωνικό κατάλογο της Βαρσοβίας. Για κανένα Δανό με σάρκα και οστά δεν έχουνε γραφτεί τόσα πολλά όσα για τον Άμλετ. Ο σαιξπηρικός πρίγκιπας είναι ασφαλώς ο πιο…
Ηρακλής Ψάλτης, φιλόλογος Η άκρη του δρόμου[1] Πρόκειται για το προτελευταίο θεατρικό το οποίο γράφει ο Θεοτοκάς το 1960, το δημοσιεύει όμως τρία χρόνια αργότερα και το θεωρεί από τα καλύτερα ή ίσως και το καλύτερο θεατρικό του.[2] Το συνθέτει, όπως ο ίδιος αναφέρει, σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη γι’ αυτόν,…
ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΟΠΟΥΛΟΥ Αν ποτέ πάψει η αγάπη για το θέατρο, θα πάψει και η αγάπη για τον Μολιέρο. Γιατί αυτός ο ηθοποιός, ποιητής, θιασάρχης που στον γαλλικό 17ο αιώνα, τον «μεγάλο αιώνα» της γαλλικής κλασικής δραματουργίας, ανανέωσε την κομέντια ντελ άρτε και τους τύπους της, τόνωσε τη φάρσα αλλά και…
Ε.Π.ΠΑΠΑΝΟΥΤΣΟΣ ΕΝΑ “γεγονός” του 1973 που ιδιαίτερα υπογράμμισαν οι χρονικογράφοι του ευρωπαϊκού θεάτρου, υπήρξε η μεγάλη επιτυχία που είχε σε δυο σημαντικά θατρικά κέντρα της Ευρώπης μια αρχαία ελληνική τραγωδία. Οι “Βάκχες” του Ευριπίδη παίχτηκαν σε σειρά παραστάσεων στη Βιέννη, στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη (από διαφορετικούς θιάσους) και…
MARTIN LINGS ΑΠ' ΟΛΑ ΤΑ ΕΡΓΑ τού Σαίξπηρ, το πιο συναφές με τη Θεία Κωμωδία είναι ίσως το Χειμωνιάτικο Παραμύθι, μολονότι, όπως είναι ευνόητο, ακόμα κι αυτό, δεν μπορεί να μας οδηγήσει στα ύψη που μας οδηγεί το έπος του Δάντη. Όμως, όπως το έπος διακρίνεται και αυτό σε τρία…
Max Frisch Στο 12ο Συνέδριο Δραματουργίας, που έγινε το 1964 στη Φρανκφούρτη, ο Μαξ Φρις (15 Μαϊου 1911 – 4 Απριλίου 1991) έκανε την εναρκτήρια ομιλία του γύρω απ’ το συγγραφέα και το θέατρο. Ξεκίνησε απ’ την αληθινά λυτρωτική προϋπόθεση πως μια μέρα θα κλείσουν όλα τα θέατρα. Τι θα…
JEAN VILAR Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ δε γεννήθηκε μέσα σε μια μέρα απ’ την καρδιά του μεθυσμένου ανθρωπάκου (κάποιου που λεγόταν Θέσπις) που, σ’ ένα ελληνικό σταυροδρόμι, τραγούδησε τις χαρές και τα βάσανά του. Η Τέχνη του θεάτρου είναι, τον ίδιο βαθμό, έργο του άλλοτε ήρεμου κι άλλοτε τυραννικού, ανάλογα…
Silvio D'Amico* ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ του δέκατου ένατου αιώνα, έπειτα απ’ το σβήσιμο της αρχικής του θρησκευτικής φλόγας με την πρακτική αποτυχία των δυο του αστοχημένων αριστουργημάτων –“Καρμανιόλα” και “Αντέλκι” του Αλεξάνδρου Μαντζόνι– δε διαχύθηκε στο Λόγο αλλά στη μουσική: ο μεγάλος Ιταλός άνθρωπος του θεάτρου του αιώνα αυτού δεν…
