Υπάρχουν στην ιστορία του θεάτρου μας νέοι που έπαθαν νευρικό κλονισμό, που εγκατέλειψαν το θέατρο ή αντέδρασαν και ξεπέρασαν την παγίδα, έλαβαν τα διαπιστευτήρια και εντάχθηκαν στη συντεχνία Κώστας Γεωργουσόπουλος Είχα την ευθύνη και έγραψα τα λήμματα σχετικά με το θέατρο στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάνικα». Ετσι μου…
Iphighenia and Other Daughters H ιστορία του θεάτρου είναι ο σταδιακός αποικισμός της πραγματικότητας Bert States ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ Σύμφωνα με πολλούς σύγχρονους θεωρητικούς, εκείνο που προβάλλεται μέσα από την ιδεολογία δεν είναι οι πραγματικές σχέσεις των ανθρώπων, αλλά μια φαντασιακή κατασκευή που εξυπηρετεί τους διαχειριστές της εξουσίας. Άποψη με την οποία συντάσσονται και πολλές γυναίκες που…
Η σκηνική πορεία του μεγάλου σουηδού σκηνοθέτη ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΟΠΟΥΛΟΥ Ανάμεσα στον μειλίχιο επισκέπτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν με τις εναργείς, σύντομες, κοφτερές απαντήσεις και στον μπεργκμανικό θεατρικό λόγο υπάρχει ένα νήμα που χρειάζεται να ξετυλιχθεί για να δούμε τον σουηδό θεατράνθρωπο σε ένα πιο κοντινό πλάνο και να συμπληρώσουμε τη δυνατή αίσθηση…
ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ Τα ευρωπαϊκά έθνη στέκονται, αυτή τη στιγμή, στο κατώφλι μιας δεύτερης μοντερνικότητας, πολύ διαφορετικής όμως από το έθνος-κράτος που αναπτύχθηκε στην καρδιά της (μοντέρνας) Βιομηχανικής Επανάστασης και επιβίωσε σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Οι πιο ένθερμοι θιασώτες των εξελίξεων μιλούν με ενθουσιασμό για έναν επερχόμενο…
STEPHEN J. BOTTOMS Ο Άλμπι, αν και παραδέχεται πως υπάρχουν αρκετοί νόμιμοι τρόποι για ν’ ανεβάσει κανείς ένα έργο σαν τη Βιρτζίνια Γουλφ, πράγμα που δείχνει ότι μπορούν να γίνουν πολλαπλές αναγνώσεις του έργου –“το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι”–, πιστεύει ωστόσο εξίσου σθεναρά ότι μπορεί κανείς να…
Δεν παύει το θέατρο να επιβεβαιώνει τον ορισμό του Σαίξπηρ: είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας. Κώστας Γεωργουσόπουλος Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τουλάχιστον τα έργα θεάτρου, έστω και ως περιεχόμενο αλλά και ως ολοκληρωμένα παραστάσιμα θεάματα, στην πόλη που εφεύρε το θεατρικό είδος, την Αθήνα, έχουν πάντα και διαχειρίζονται…
MATTHEW ROUDANÉ Το Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (1962) είναι το πιο θετικό έργο του Έντουαρντ Άλμπι. Με δεδομένο τον κατηγορητικό του χαρακτήρα, το να το θεωρεί κανείς το πιο θετικό του έργο μπορεί ν’ ακούγεται λίγο παράξενο. Εξάλλου τόσο ο Τζορτζ και η Μάρθα, όσο και ο Νικ κι…
«Ήδ’ εστίν η σώζουσα και ταύτης έπι/ πλέοντες ορθής τους φίλους ποιούμεθα»1 (Κρέων) ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Κάθε φορά που οι αμφισβητίες της κρατικής εξουσίας αρνούνται να πειθαρχήσουν και στο δίκαιο που απορρέει από αυτήν οι θεωρητικοί της πολιτικής συμπεριφοράς καταφεύγουν στις απαρχές αυτού του φαινομένου, όπως αυτό αναδείχτηκε από το φιλοσοφικό λόγο και τις συγκρούσεις των ηρώων στις τραγωδίες. Κι…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ Το ότι η θεατρική κριτική στην Ελλάδα έπαψε πια να ασχολείται με την επιθεώρηση, αποτελεί βέβαια έναν τρόπο άμυνας, αλλά μαζί κι έναν στρουθοκαμηλισμό. Κι αποτελεί στρουθοκαμηλισμό, γιατί αν και το είδος έχει χάσει τον προσανατολισμό του, όμως σε απόλυτη τιμή βλαστάνει και μάλιστα σε ποσότητα τροπική και,…
ΟΡΕΣΤΗΣ ΚΑΡΑΒΑΣ Κατά τη μετακλασική εποχή, το έργο του Σοφοκλή δεν αναδείχθηκε τόσο δημοφιλές όσο εκείνο του Ευριπίδη. Ο κανόνας των τριών τραγικών ποιητών, του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, είχε καθοριστεί μεν από τους Αλεξανδρινούς φιλολόγους, η επιλογή συγκεκριμένων έργων τους όμως προς ανάγνωση και μελέτη δεν είχε…
