Ο Μάρτιν Έσλιν [Martin Esslin, (Julius Pereszlenyi) , 6 Ιουνίου 1918 – 24 Φεβρουαρίου 2002] υπήρξε κορυφαίος θεωρητικός του θεάτρου. Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης αγγλικά και φιλοσοφία, καθώς επίσης και σκηνοθεσία στο Σεμινάριο Μαξ Ράινχαρτ. Οι σπουδές διεκόπησαν απότομα με τη ναζιστική κατοχή της Αυστρίας,…
Μαίρη Αρώνη Αγαπητοί μου, Αν διαλέξατε το θέατρο, αντί για άλλο οποιοδήποτε επάγγελμα, ή σαν μια απασχόληση μέσα σε άλλες, κάνατε λάθος. Το Θέατρο είναι και αυτό, βέβαια, ένα επάγγελμα, αλλά τελείως ιδιόμορφο. Αν είσαι άντρας, το Θέατρο είναι η πιο εγωιστική σου ερωμένη. Αν είσαι γυναίκα, είναι ο πιο…
Ο Πιέρ Κορνέιγ (Pierre Corneille, παλιά απόδοση του ονόματός του στα ελληνικά «Πέτρος Κορνήλιος», 6 Ιουνίου 1606 – 1 Οκτωβρίου 1684) ήταν Γάλλος τραγικός ποιητής, ένας από τους τρεις μεγάλους (με τον Μολιέρο και τον Ρακίνα) Γάλλους δραματουργούς του 17ου αιώνα. Ονομάστηκε «ο ιδρυτής της γαλλικής τραγωδίας» και παρήγε έργα για περίπου…
Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης (15 Δεκεμβρίου 1926 – 5 Ιουνίου 2012) ήταν ηθοποιός, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη. Καθιερώθηκε ως καρατερίστας σε κινηματογραφικές ταινίες όπου ενσάρκωσε, κυρίως, τον τύπο του μάγκα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1952 με την ταινία «Το στραβόξυλο» και στο θέατρο το 1953 με…
O Φεδερίκο ντελ Σαγράδο Κοραθόν ντε Χεσούς Γκαρθία Λόρκα (Federico del Sagrado Corazón de Jesús García Lorca, (Φουέντε Βακέρος, 5 Ιουνίου 1898 – Βιθνάρ, 19 Αυγούστου 1936), ήταν Ισπανός ποιητής και δραματουργός που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ’27», ομάδα συγγραφέων που προσέγγισε την ευρωπαϊκή αβάν-γκαρντ με εξαιρετικά αποτελέσματα, ούτως…
Παν. Μουλλάς 1 Δεν είμαι άνθρωπος του θεάτρου· απλώς, θαυμαστής του. Όμως τα πράγματα ήρθαν έτσι: δυο φορές στη διάρκεια μιας εικοσαετίας, το 1964 και το 1983, μου έτυχε να συνεργαστώ με τον Κάρολο Κουν, όταν μου ζήτησε να μεταφράσω για το “Θέατρο Τέχνης” τους Πέρσες και τον Προμηθέα Δεσμώτη. Δυο συγκλονιστικές εμπειρίες·…
Κωνσταντίνος Τσάτσος, Θάνος Κωτσόπουλος, Αλέξης Διαμαντόπουλος, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Ε.Π. Παπανούτσος, Μάριος Πλωρίτης, Παντελής Πρεβελάκης, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΣ Αλέξης Μινωτής ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, με τον συνδυασμό του λόγου και της πράξης επέτρεψε στον άνθρωπο, να εκφράση νοήματα που με κανέναν άλλο δρόμο δεν μπορεί να πλησιάση. Από τα υλικά που το…
Μάριος Πλωρίτης Νεαρέ μου φίλε, Σ’ όσους νέους (και μη) με ρωτούν “τι χρειάζεται για να γίνω ηθοποιός”, αποκρίνομαι πάντα: Αρετή, αρετή και πάλι αρετή. Αλλά πρέπει να εξηγηθώ αμέσως: λέγοντας “Αρετή”, δε μιλάω για την απλή “ηθική ακεραιότητα” με το στενό χριστιανικό περιεχόμενο. Εννοώ την Αρετή με το νόημα…
Μίμης Φωτόπουλος ΤΗ ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 1943-1944 έκανα ένα μεγάλο ακροβατικό πήδημα. Από το βαριετέ πήγα αμέσως και έπαιξα… Ίψεν. Αλλά, ας πάρουμε με τη σειρά τα δραματικά γεγονότα. Το φθινόπωρο του ’43, ο Αργυρόπουλος, που εν τω μεταξύ δεν είχε παίξει το καλοκαίρι, ανασυγκροτεί τον θίασό του και παίρνει για σκηνοθέτη τον Μπαστιά και…
Ο Βασίλης Ρώτας (5 Μαΐου 1889 – 30 Μαΐου 1977) ήταν συγγραφέας, κριτικός και μεταφραστής. Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου/5 Μαΐου του 1889 στο Χιλιομόδι Κορινθίας. Φοίτησε στο γυμνάσιο της Κορίνθου και αποφοίτησε από το Α΄ Βαρβάκειο Γυμνάσιο Αθηνών. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών (1906-1910).…
