MARTIN LINGS ΑΠ' ΟΛΑ ΤΑ ΕΡΓΑ τού Σαίξπηρ, το πιο συναφές με τη Θεία Κωμωδία είναι ίσως το Χειμωνιάτικο Παραμύθι, μολονότι, όπως είναι ευνόητο, ακόμα κι αυτό, δεν μπορεί να μας οδηγήσει στα ύψη που μας οδηγεί το έπος του Δάντη. Όμως, όπως το έπος διακρίνεται και αυτό σε τρία…
Άκης Δήμου, Λευτέρης Βογιατζής, Φερνάντο Αραμπάλ, Άρθουρ Μίλερ, Πιέρ Βιντάλ-Νακέ, Γιώργος Βέλτσος, Ερρίκος Μπελιές, Τζορτζ Στάινερ, Δημήτρης Κεχαΐδης Άκης Δήμου: Το θέατρο, όπως κι η ζωή, είναι ένα παιχνίδι Σε μια θεατρική περίοδο τρία έργα μαζί δεν είναι και λίγο. Κάτι σημαίνει! Ο Άκης Δήμου (από την Αμαλιάδα στη Θεσσαλονίκη…)…
Η Γεωργία Βασιλειάδου (1 Ιανουαρίου 1897 – 12 Φεβρουαρίου 1980) ήταν ηθοποιός. Έπαιξε κυρίως σε κωμωδίες του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου. Υποχρεώθηκε να αφήσει νωρίς το σχολείο για να εργαστεί σε κατάστημα και να βοηθήσει την πολυμελή οικογένειά της, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα της κατόπιν πτώσης από άλογο, ο οποίος…
Ο Βασίλης Αυλωνίτης (1 Ιανουαρίου 1904 – 10 Μαρτίου 1970) ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Θησείο. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1924 στην οπερέτα του Ν. Χατζηαποστόλου Το κορίτσι της γειτονιάς. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους σε οπερέτες και κωμωδίες, μέχρι το 1928, οπότε και στράφηκε προς την επιθεώρηση επικεφαλής δικού του θιάσου.…
Max Frisch Στο 12ο Συνέδριο Δραματουργίας, που έγινε το 1964 στη Φρανκφούρτη, ο Μαξ Φρις (15 Μαϊου 1911 – 4 Απριλίου 1991) έκανε την εναρκτήρια ομιλία του γύρω απ’ το συγγραφέα και το θέατρο. Ξεκίνησε απ’ την αληθινά λυτρωτική προϋπόθεση πως μια μέρα θα κλείσουν όλα τα θέατρα. Τι θα…
Δημοτικό Θέατρο Αθηνών Πολλές φορές γίνεται αναφορά στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών (κεντρική φωτογραφία) που σήμερα δεν υπάρχει. Απλώς βλέπουμε τη σχετική εικονογράφηση που δείχνει ένα πραγματικό στολίδι της εποχής εκείνης. Φυσικά και για τη σημερινή Αθήνα του τσιμέντου εκείνο το θέατρο θα ήταν πραγματικά μια όαση. Διάβασα τη σχετική μελέτη…
JEAN VILAR Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ δε γεννήθηκε μέσα σε μια μέρα απ’ την καρδιά του μεθυσμένου ανθρωπάκου (κάποιου που λεγόταν Θέσπις) που, σ’ ένα ελληνικό σταυροδρόμι, τραγούδησε τις χαρές και τα βάσανά του. Η Τέχνη του θεάτρου είναι, τον ίδιο βαθμό, έργο του άλλοτε ήρεμου κι άλλοτε τυραννικού, ανάλογα…
ΠΑΝΤΑ με κατάτρεχε η εικόνα που είχε βγει προς τα έξω για τις παλαιότερες γενιές ηθοποιών, οι οποίοι, με το πάθος που είχαν γι’ αυτό το ονειρικό αντικείμενο που λέγεται Θέατρο και Τέχνη, ταλαιπωρούσαν τους εαυτούς και τις οικογένειές τους δημιουργώντας μικρές ομάδες θιάσων –συνήθως οικογενειακών– και βγαίναν στην επαρχία,…
Silvio D'Amico* ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ του δέκατου ένατου αιώνα, έπειτα απ’ το σβήσιμο της αρχικής του θρησκευτικής φλόγας με την πρακτική αποτυχία των δυο του αστοχημένων αριστουργημάτων –“Καρμανιόλα” και “Αντέλκι” του Αλεξάνδρου Μαντζόνι– δε διαχύθηκε στο Λόγο αλλά στη μουσική: ο μεγάλος Ιταλός άνθρωπος του θεάτρου του αιώνα αυτού δεν…
Ο Μήτσος Μυράτ (Σμύρνη, 26 Δεκεμβρίου 1878 – Αθήν, 3 Ιανουαρίου 1964) ήταν ηθοποιός από τους σημαντικότερους του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους και πρωτεργάτης της ελληνικής θεατρικής σκηνής. Κατόπιν συστάσεων του Κλέωνα Ραγκαβή ο Μυράτ μετέβη για σπουδές της δραματικής τέχνης στο Παρίσι. Όταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ εξήγγειλε την απόφασή του για δημιουργία (ίδρυση) στην Αθήνα…
