Georges Mongrédien Διανέμοντας τους ρόλους της κωμωδίας για τις πρόβες, ο Μολιέρος ως σκηνοθέτης κάνει υποδείξεις προς τους συντρόφους του: “Προσπαθήστε να συλλάβετε το κείμενο σωστά, το χαρακτήρα που υποδύεται ο καθένας σας, να φαντάζεστε ότι είσαστε το πρόσωπο που παριστάνετε”. Ο Μολιέρος ζητά από τους ηθοποιούς να παίζουν αληθινά…
Επαναφέρω στη μνήμη (διότι το έχω καταγράψει εδώ πριν από 20 χρόνια) ένα γεγονός που έκτοτε, τουλάχιστον για τον γράφοντα, αποδείχθηκε αξία «εντολής». Ηταν κάπου στο καλοκαίρι του 1960, απόφοιτος τότε του Ωδείου Αθηνών στην τάξη της υποκριτικής, με δασκάλους τον Ροντήρη και τον ιστορικό του θεάτρου Γιάννη Σιδέρη. Κώστας…
ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ Ο Χάινερ Μίλερ [Heiner Müller] ήταν ένας από τους «μύθους» όχι μόνο του γερμανικού αλλά και του ευρωπαϊκού θεάτρου. Μετά το πέρασμα του Brecht, ο Müller θεωρήθηκε ως ένας από τους πλέον σημαντικούς γερμανόφωνους θεατρικούς συγγραφείς. Γεννήθηκε το 1929 στο Έπεντορφ της Σαξονίας και σε ηλικία 16 ετών…
Πάνος Ν. Αβραμόπουλος* Είχε έναν ασύλληπτο σωματότυπο για τους ρόλους που υποδύετο και ένα σπουδαίο δραματικό κύτταρο, που καθιστούσαν τις ερμηνείες του υποδειγματικές, προξενώντας αισθήματα ηθικής έξαρσης στους θεατές και για τούτο αγαπήθηκε όσο λίγοι δευτεραγωνιστές μας. Και η υποκριτική του δεινότητα ήταν το ίδιο συναρπαστική τόσο στο παλκοσένικο, όσο…
ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ Είναι γνωστή σε όλους η όχι ιδιαίτερα ευχάριστη κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της θεατρικής κριτικής. Και δεν είναι μόνο το γεγονός ότι είναι ένας χώρος «απροστάτευτος», υπό την έννοια ότι όλοι πια πιστεύουν ότι δικαιούνται να δημοσιοποιούν τις απόψεις τους για μια παράσταση που έτυχε να δουν…
Έγραφα για το θλιβερό σύμπτωμα της προβοκατόρικης και άκρως φασιστικής επίθεσης σε καθετί που ώς τώρα ονομάζουμε ελευθερία της έκφρασης, δημόσιο ήθος και όρια (έστω ελαστικά) της πολιτικής κριτικής μέσω της τέχνης Κώστας Γεωργουσόπουλος Στις «Ιδέες» του Σαββάτου ανίχνευα τους λόγους που κατέστησαν ευνούχο έναν ολόκληρο λαό (γιατί στην Επίδαυρο δεν…
ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ Για κάποιους ο ρόλος του κριτικού είναι να μορφώσει τις μάζες και ο ρόλος των καλλιτεχνών να μορφώσουν τον κριτικό. Για κάποιους άλλους ο μόνος έγκριτος κριτικός είναι το κοινό. Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι ο κριτικός είναι ο μόνος που δεν πηγαίνει στη «μάχη», αλλά εμφανίζεται αργότερα και…
Η γενιά μου, και μάλιστα στην επαρχία, των δεκαετιών του ’40, του ’50 και του ’60, έμαθε το θέατρο κρεμασμένη στο ραδιόφωνο της εποχής. Και είχαμε την ευτυχία να ακούμε αριστουργήματα του παγκόσμιου θεάτρου με της φωνή της Κυβέλης, της Αρώνη, της Βαλάκου, του Μινωτή, της Παξινού, της Λαμπέτη, ακόμα…
PHILIPPE VAN TIEGHEM Το 1900 είναι η χρονιά του “Αετιδέα”, του τελευταίου μεγάλου θριάμβου της Σάρας Μπερνάρ. Θα παίξει το δραματολόγιό της και θα κάνει μερικές καινούργιες δημιουργίες ώς το θάνατό της, σε περιστάσεις ολοένα και πιο δύσκολες (θα της κοπεί μάλιστα κι η μια γάμπα), αλλά έχοντας το ευεργέτημα…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΑΤΣΙΚΑΣ Το ελληνικό θεατρόφιλο κοινό αγνοεί περίπου το ξένο κλασικό θέατρο: εκτός από το Εθνικό Θέατρο, που ανέβασε, κατά καιρούς, αρκετά έργα του Σαίξπηρ, το “Φάουστ”του Γκαίτε, ένα έργο του Κλάιστ, ένα-δυο έργα του Λόπε ντε Βέγκα, καθώς κ’ ένα δυο του Γκολντόνι, αγνόησε ώς σήμερα το γαλλικό κλασικό…
