JEAN VILAR Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ δε γεννήθηκε μέσα σε μια μέρα απ’ την καρδιά του μεθυσμένου ανθρωπάκου (κάποιου που λεγόταν Θέσπις) που, σ’ ένα ελληνικό σταυροδρόμι, τραγούδησε τις χαρές και τα βάσανά του. Η Τέχνη του θεάτρου είναι, τον ίδιο βαθμό, έργο του άλλοτε ήρεμου κι άλλοτε τυραννικού, ανάλογα…
ΠΑΝΤΑ με κατάτρεχε η εικόνα που είχε βγει προς τα έξω για τις παλαιότερες γενιές ηθοποιών, οι οποίοι, με το πάθος που είχαν γι’ αυτό το ονειρικό αντικείμενο που λέγεται Θέατρο και Τέχνη, ταλαιπωρούσαν τους εαυτούς και τις οικογένειές τους δημιουργώντας μικρές ομάδες θιάσων –συνήθως οικογενειακών– και βγαίναν στην επαρχία,…
Silvio D'Amico* ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ του δέκατου ένατου αιώνα, έπειτα απ’ το σβήσιμο της αρχικής του θρησκευτικής φλόγας με την πρακτική αποτυχία των δυο του αστοχημένων αριστουργημάτων –“Καρμανιόλα” και “Αντέλκι” του Αλεξάνδρου Μαντζόνι– δε διαχύθηκε στο Λόγο αλλά στη μουσική: ο μεγάλος Ιταλός άνθρωπος του θεάτρου του αιώνα αυτού δεν…
Ο Μήτσος Μυράτ (Σμύρνη, 26 Δεκεμβρίου 1878 – Αθήν, 3 Ιανουαρίου 1964) ήταν ηθοποιός από τους σημαντικότερους του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους και πρωτεργάτης της ελληνικής θεατρικής σκηνής. Κατόπιν συστάσεων του Κλέωνα Ραγκαβή ο Μυράτ μετέβη για σπουδές της δραματικής τέχνης στο Παρίσι. Όταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ εξήγγειλε την απόφασή του για δημιουργία (ίδρυση) στην Αθήνα…
Ο Κάρελ Τσάπεκ [Karel Čapek, 9 Ιανουαρίου 1890 – 25 Δεκεμβρίου 1938] ήταν Τσέχος μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, γεννημένος στο Μάλε Σβατονόβιτσε της ανατολικής Βοημίας. Γιος γιατρού, ήταν μέλος μιας ταλαντούχας οικογένειας που περιελάμβανε το μεγαλύτερο αδελφό του Γιόζεφ (1887-1945), ο οποίος, πέραν από συνεργάτης στο γράψιμο των έργων του, ήταν και έξοχος ζωγράφος, σκηνογράφος και κριτικός…
ΜΠΕΚΕΤ Σάμουελ [Beckett, Samuel], 1906-1989. Ιρλανδός (γεννήθηκε στο Δουβλίνο) δραματουργός που όμως πήγε στη Γαλλία το 1928 κι έμεινε. Είναι μαζί με τον Ιονέσκο οι χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του Θεάτρου του Παραλόγου. Το 1969 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Άρχισε να γράφει, στ’ αγγλικά, ποιήματα και το μυθιστόρημα Murphy (1938). Τα πιο πολλά έργα…
ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΟΠΟΥΛΟΥ Ο Σάμιουελ Μπέκετ μπόρεσε τελικά όπως πολύ λίγοι συγγραφείς του 20ού αιώνα – ο Κάφκα είναι ένας από αυτούς – να εγκαταστήσει στο φανταστικό μουσείο της συλλογικής συνείδησης τις μπεκετικές φιγούρες και καταστάσεις: Μια ποιητική της εξορίας και της απουσίας, της πτώσης και της στέρησης από το προνόμιο των…
ΜΑΡΩ ΓΕΡΜΑΝΟΥ Μέσα στο πλαίσιο της ανατρεπτικής του δραματουργίας, ο Μπέκετ αναιρεί τον συμβατικό ρόλο του μονολόγου ως μέσου αυτοεξέτασης το οποίο παρέχει μια αποκλειστικά προσωπική πρόσβαση στην αυτογνωσία, ως φορέα της εσωτερικότητας του ατόμου. Κατά τη διαδικασία αφήγησης της ζωής τους, τα πλάσματα του Μπέκετ συνδιαλέγονται με εξουσιαστικούς λόγους…
ALEC REID ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΟ δεν θα πέφταμε έξω αν διαπιστώναμε πως δεν υπήρξε έργο που να συνάντησε πιο γρήγορη και πιο πλατιά διεθνή αναγνώριση από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ – αλλά καλύτερα να του δώσουμε γαλλικά τον τίτλο του, όπως παρουσιάστηκε στην αρχή: «En attendant Godot». Πρωτοπαίχτηκε…
ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ «Σκέφτομαι ότι υπάρχουν ίσως τέσσερις θεατρικοί συγγραφείς του 20ού αιώνα που δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς αυτούς: Ο Τσέχοφ, ο Πιραντέλο, ο Μπρεχτ και ο Μπέκετ», έγραψε ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Edward Albee. «Εάν έχετε και τους τέσσερις, έχετε καλύψει τον αιώνα»[i]. Σε μια σφυγμομέτρηση που είχε…
